lunes, 12 de julio de 2010

::60

Agarda, un minuto.

É pouco, tan só unha coleción de sesenta segundos. (60)
A intersubxectividade que se pensa obxectiva.


Abraiante verdade?
Neste mesmo intre, cantas pessoas saltan?
Cantas; comen, durmen e mesmo choran.
Cantas pechan os ollos e pensan en cantas? (49)
Todo no mesmo minuto… CONSTRUE


Sesenta segundo arroxados o espacio. (48)
Vexo algunha conexión,
mais non todas…
A miña existencia nun só minuto tórnase… pesada.


Entre as miñas catro paredes, levedo.
Afogo a miña radical angustia en alquitran, Winston clasic por favor. (36)
Nin sequera tardo un minuto. (33)


Únicamente trinta; consciencia, migraña, sensación e levedade.
Basta botar un ollada, para non querer, volver a pensar. (30)


Levedade… (27)
(26)


(23)
(22)


(19)

(15)

(13)
(12)

(7)
(6)
(5)
(4)
(3)
(2)
(1)

domingo, 11 de julio de 2010

:: Coidado...

Coidado co que dis, pode ser utilizado na tua contra.




Deberías aprender a falar, a pouco, paseniñamente

arrolando as palabras, son productoras de ideas.



O mellor e non falar.

se non dis nada pechas o espacio no sí

tautoloxía, e non vales nada.



Pola contra se falas de máis, caes.

Pechas o espacio no non.

Contradicción e por o mesmo, inconsistencia.

Non vales nada, o permites todo.



Cando cobran as miñas palabras lexitimidade?

Lexitimidade? Non hai cousa tal.



Non podes ter toda unha lista das túas creencias,

De feito, hai cousas que crees que non sabes que as crees.

Logo, cómo garantir a consistencia do meu credo?

A coherencia da vida?



Non podes; nin o teu creo é consistente, nin a túa vida coherente.

Non eres máis cá unha contradicción.

miércoles, 31 de marzo de 2010

Norte. Por Andrea Mahía García.

Un prestamo literario de una vieja amiga. Lo encontré aquí: http://www.lavozdegalicia.es/relatos/2007/08/21/0003_6075248.htm

Polas tristes terras do norte camiñas, coma unha burla a Deus, coma unha ofensa ao diaño. Muller dos ollares infindos, dos fondos prantos, non coñeciches patria; non sentiches coma a intensa luz dos seus verdes campos rodeábache, erguíache; facíache parte do seu vaidoso manto...


Muller dos ollares eternos, dos humildes prantos; repara na túa terra!, morta de esquecemento e ignorancia! a túa añorada casa, a dama atlántica, terra de alma, sangue do que naciches...

Hoxe fica allea e soterrada coma unha lembranza case sen ser vivida. Tantos anos silenciada!, paternos bosques, longas ramas e a súa esencia ben enraizada, unha terra coma unha deusa que a súa man ofrece e é mutilada, que renace estoica e bela e volta a ser maltratada. Patria senlleira e ausente, evocada cando buscabas un canto ledo, que curara o centro do latexo do teu corazón ferido pola retórica rancia, de tanta pantasma que gobernala quixo.

Polas tristes terras do norte camiñas, coma unha fatua sombra, coma unha vergoñenta estatua. Muller dos ollares tenros, dos calados prantos, sei que algún día alzarante azul e branca

domingo, 14 de febrero de 2010

:: Comme il faut (Como debe ser)

Puedo contar con los dedos de una mano – y créeme que me sobrarían – las veces que he disfrutado un libro en lo que va de año. Esto no sería sorprendente si yo fuera un decadent más, pero… no me siento miembro de esa raza. – No disculpen mi humildad -

Parece mentira cómo tengo que tragarme una a una todas las palabras que he pronunciado, todo credo que he profesado. Casi pareciese que debo pedir disculpas por vivir, por respirar, por haber puesto un pie sobre esta tierra de inmundicia, de ilusión al fin y al cabo.

Hace más o menos tres años hubiera pensado en encontrar así y como poco me habrían entrado carcajadas. Jamás hubiera concebido estar apático y menos aún estudiando Filosofía. Los que me conocéis sabéis que este era mi sueño.
Que curioso entonces… Ahora vivo en Santiago, estudio filosofía y soy esa clase de persona antitética a la que siempre he criticado. He caído en la templanza, en la levedad.

Podría escribir sobre como he ido retozándome en el fango – quizás ha sido lo único que he hecho hasta ahora -. Pero no lo haré, prefiero dejar este relato para más adelante. Por el contrario voy dejar aquí aquello que me ha hecho disfrutar como cuando era pequeño. Cómo cuando dormía con pijamas que olían a mama. Cómo cuando la palabra escrita abría las puertas de nuevos mundos, ilusiones, sueños y aspiraciones cuajadas en un sillón de la RAE. Cómo lo que me llevó a querer licenciarme en una carrera bella y poco práctica. He aquí:

(…) yo no soy en modo alguno un espantajo, un monstruo de moral, - soy incluso una naturaleza antitética de esa especie de hombres venerada hasta ahora como virtuosa. Dicho entre nosotros, paréceme que justo esto forma parte de mi orgullo. Yo soy un discípulo del filósofo Dioniso, preferiría ser un sátiro antes que un santo. Pero léase este escrito. Tal vez haya conseguido expresar esa antítesis de un modo jovial (…) La última cosa que yo pretendería sería mejorar a la humanidad. Yo no establezco nuevos ídolos; los antiguos va a aprender lo que significa tener pies de barro (…)

FRIEDRICH NIETZSCHE, Ecce homo, (Prólogo)



Sólo por esto merece la pena.

lunes, 4 de enero de 2010

:: Recortes

(..) Conoce la respuesta desde mucho antes de formular la pregunta. Pero nunca la pronuncia en voz alta, se lo calla dejando que la corrosiva bilis que alimenta su orgullo siga creciendo. Mientras tanto, su estomago se infla desorbitadamente.
Los reincidentes que compartimos aire con él, nos limitamos a mirar desde la valla de seguridad, gafas en mano, y con esa sensación de estar inflando de más un globo de cumpleaños. De esos rojos y azules. Sabes que te va a explotar en la cara, que en último término va a doler, pero ahí estás, con la risita a flor de piel, jugando con la providencia y tentando a la seguridad social.
Somos participes de su mentira. Lo acompañamos en sus cañas y cafés descafeinados, seguimos su rollo, bebemos de su historia y hacemos de su fracaso, caída y desgracia el pan que acompaña nuestra tapa de zorza. Es todo muy divertido mientras no te salpique.
La culpa es suya. Se fía de cualquiera. Y termina siempre contándonos sus aventuras de alcoba. (…)

(…) Deambula rastreando su olor, su geometría y hasta su aritmética. Y cuando la encuentra tararea canciones, se mete las manos en los bolsillos y deja que esa atmósfera pesada impregnada de eau d’ feme fatale le haga tocar el suelo con la lengua. Asiente y baja la cabeza. Yo lo comprendo perfectamente. Esa mujer tiene algo especial, es su porte altivo, su “no me importa nada” y la sensación de perfección que transmite, su control sobre el segundo o incluso quizás la manera de vocalizar lo que hace que todas las hormonitas locas del patio reaccionemos a su paso. (…)

miércoles, 16 de septiembre de 2009

:: Dona Sofía

Que sabemos de Quique?

Coido que ben pouco.

Alguén dixo que gusta de rachar os ventos,
a oito rodas.

Fala en metálico,
non leva faldas,
e aborrece os grelos.

Mais namorouse.

Coitadiño mozo que caeu prendado da Sofía –moito maior ca el-
Rapariga de tantos que alumean a historia.
Enrique Latorre-Ruiz

sábado, 5 de septiembre de 2009

:: Bionicle

Terás que esquecelo todo, se non
Ficar na incandescencia dos que perderon a alma.

Corazóns biónicos
Sons metálicos
Válvulas de latón a batería

Cerebros coma cpus,
Ollos de vidro opaco
E por supostoMans hidráulicas que xa non agariman

Todo pola maldición do intelectualismo
Monstro descarnado que:
Come crianzas e caga adultos

Teóricos de butacas despeluxadas que xa non dormen,
pechan os ollos
Perden os beixos
e non dubidan en subhastar a súa alma
por un oco na wikipedia.
Enrique Latorre-Ruiz